kendı yagımızda kavrulabılıyoruz cok sukur

	Üye Girişi \| Üye ol \| Üye Arama \| Üyelik Problemleri Ana Sayfa

Sen ne yapiyorsun ?

Nostalji arama:

Toplam Cevap: 62

Ana Sayfa >> Nostalji >> Off Topic >> kendı yagımızda kavrulabılıyoruz cok sukur

Sayfalar: Önceki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 Sonraki

Yazar

kendı yagımızda kavrulabılıyoruz cok sukur

LOLITA
Mesajlar: 35

hadi ya agzini bozmaya gerek yok yanii

27-02-2006 19:58

Yabancı..

ben ne adamlar gördüm üstünde kıyafet yok ne kıyafetler gördüm içinde adam yok
 
 sizce ben hangisiyim siz söleyin

27-02-2006 19:59

LOLITA
Mesajlar: 35

tanimadan bişey soyleyemicem ben ama ustunde kiyafet olmayani tehcih ederim hiç olmazsa insandirr

27-02-2006 20:01

Yabancı..

müthi$$ oLmu$

27-02-2006 20:07

LOLITA
Mesajlar: 35

tesekkur ederim lansedor

27-02-2006 20:14

Yabancı..

HoŞGeLdiN MELEK demiş ki;
 Üstlerine küçük gelen yırtık pırtık mantolar giymiş iki çocuk, birbirlerine sokulmuş dış kapının önünde duruyorlardı. "Kullanılmış kağıt var mı bayan?" Meşguldüm.Yok deyip onları başımdan savmak istiyordum, ama o sırada gözüm ayakkabılarına ilişti. Karla kaplanmış ince sandaletlerden giymişlerdi. "İçeri girin, size bir fincan sıcak kakao yapayım" dedim. Birşey demediler. Islak sandaletleri şöminenin önünde izler bıraktı. Dışarıda soğuğa karşı kendilerini biraz toparlamaları için onlara kakao ile reçelli ekmek verdim. Sonra mutfağa geri döndüm.Ön odadan hiç ses gelmemesi dikkatimi çekti. İçeri baktım. Kız, boş kakao fincanını iki elinin arasında tutmuş, içine bakıyordu. Oğlan,düz bir sesle sordu:
 "Bayan siz zengin misiniz?"
 Kanepelerin eskimiş kılıflarına baktım.
 "Zengin olmak mı, hayır tabii ki zengin değilim" dedim.
 Kız fincanını dikkatle tabağına yerleştirdi.
 "Fincanlarınızla tabaklarınız takım da" dedi.
 Sesinde bildik bir açlık vardı, ama bu karnının açlığı değildi. Sonra kağıt çuvallarını yüklenip gittiler. Teşekkür etmemişlerdi.Etmeleri de gerekmiyordu, çünkü daha fazlasını yapmışlardı.Buz mavisi seramik fincanlar ve tabakları takımdılar. Mutfağa geri döndüm patateslere baktım, et suyuna karıştırdım. Patates ve et suyu, başımızı sokacak bir ev, düzenli bir işi olan kocam, mutlu bir yaşamım.Bunlar da takımdı. Ve galiba gerçekten zengindim. Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırdım, odayı topladım. Küçük sandaletlerin çamurlu izleri hâlâ şöminenin önündeydi. Onları temizlemedim. Ne kadar zengin olduğumu unutmamak için, onların orada kalmalarını istedim..
 
 
 Peki bizlerde zengin miyiz?

gerçekten çok güzel bir yazı hikaye ne dersen artık insanı etkiliyo ve aslında ne kadar şanslı olduğunu hatırlatıyo bunu paylaştığın için teşekkürler aslında zenginliğin çok para olmadığını gösterdiğin için... insan bunları unutunca hırslarına yenilebiliyo kendimizi hep bir manevi gerilim içinde tutmalıyız ve bu yazıyla kalbimi birazda olsa yumuşattığın için teşekkürler...

27-02-2006 22:57

Yabancı..

evet hemde çok ama gönlüm zengin cebimde metelik yok