"bu sabah bir umut var içimde" şarkısıyla uyandı. yeni aldığı o radyolu saatine gülümseyerek baktı. kolunu ağır ağır kaldırıp tebessümle kapattı alarmı.
doğruldu..üstüne annesinden kalan sabahlığını geçirdi..
ayaklarına baktı belki bu sefer başaracaktı ama cesaret edemedi. yatağının başucunda bulunan gözlüğünü taktı, -40 yıldır- her sabah yaptığı gibi ojelerine büyük bir sevgiyle baktı.
perdenin arasından sızan gün ışığı gözünü kamaştırıyordu..balkona çıkıp temiz havayı içine çekmek istedi..denemeliydi..
etrafına baktı eski günleri o talihsiz maratonda koştuğu günü hatırladı. gülümseyişini göz yaşına dönüştü elinin tersiyle sert bir şekilde sildi..yenilgiyi hiç bir zaman kabullenmedi bu sefer yapacağım, dedi kendi kendine
hiçbir zaman bu kadar güvenmemişti kendine. gözlerini kocaman açıp parmaklarına dikti ve...
olmadı yapamadı..
bütün güvenini kaybetti bir anda. bu sabahların bir anlamı olmalı , dedi. kendine güvenen ve isyan eden ani bir hareketle koltuk değneklerine uzandı ve ayağa kalktı en sadık yardımcılarıyla
zamanının çoğunu önünde oturarak geçirdiği penceresine doğru ilerledi..perdeyi araladı.dışarıda koşuşturan çocukları gördü..abisiyle top oynadıkları,gazozuna yarış yaptıkları günleri hatırladı..şimdi kimsesi yoktu..
neden yalnızdı peki ? Bu soru aklına her geldiğinde "Tanrı 2 çocuğumu ve hayat dostumu benden daha çok seviyor olmalı" diyordu. gözlerini gökyüzüne dikti ve bugünde hayattayım, dedi.
kendine zaman zaman kızıyordu neden hep onların yanında olmadım, neden evliliğime sahip çıkmadım ,diye. belki de o kazada evliliğim bitmemiş olsaydı bende sakat kalmaz sevdiklerimle birlikte sonsuz yolculuğuma çıkmış olurdum,dedi
sürekli geçmişi düşünmek istemiyordu. yorgundu, yaşlıydı ve tüketmişti hayat onun yaşam sevincini.
üzüldü. sabah rutinlerini yapmaya başladı. portakal suyu kıtır yağsız ekmek haplar ve o kirli eski babaanne yadigarı koltuğa oturmak. 1 ay önce başladığı ama daha bitiremediği kitabını tekrar eline aldı ve okumaya başladı. bunu her gün yapmaya iten bir şey vardı o kitapta.
kitabında yarım kalan bir sevdayı anlatıyordu yazar...kitabın her sayfasında kendini görür gibi oluyordu,kendinden bir parça buluyordu her seferinde..kitabı eline aldığında bu defa sonunu getireceğim diye geçiriyordu içinden..
çok inanmıştı kendine ama duraksadı bir an karşıya balkona baktı. sevgilimi terk etmeyeceğim demişti, terk etmişti. intihara kalkışmıştı, ölememişti. az öncede güvenmişti kendine ama yapamamıştı. bu defa da sonunu getiremeyeceğim dedi. 3 sayfayı yavaş yavaş okudu, daldı..
uyandığında yanında yılların eskitemediği yardımcısı vardı.
elinde tepsiyle en sevdiği süt tatlısını getirmiş bekliyordu. uzun zamandan sonra nedense bu kadar çok sevindi. gel buraya anlamında elini salladı yardımcısı biliyordu madam başını okşamak istedi. tatlısını titrek elleriyle aldı tadına baktı kafasını salladı “güzel yapmışsın" dedi.
tatlısını yerken sabah çalan şarkıyı düşündü. "bu sabahların bir anlamı olmalı" anlamsız bir şekilde yardımcısının kafasını tekrar okşadı. güzel sözler söyledi. huysuz madamdan beklenmeyen şeylerdi bunlar. yardımcı şaşırdı ama onunda hoşuna gitti.
madam cebindeki son parayı kuruşu kuruşuna yardımcısının eline sıkıştırdı ve elinin tersiyle "git" işareti yaptı. derin bir nefes aldı .çocuklarına özlemini düşündü, sevgilisine özlemini düşündü. balkona çıktı
evet bu sabahların bir anlamı vardı artık onun için. bu gün kavuşma vaktiydi..
tatlısından bir kaşık daha aldı ve ağzını sildi, saçlarını düzeltti. ojelerine baktı ve kendini sevgilisine götürecek yola, boşluğa bıraktı...
|
((( güzel yazmışsınız